Dit sleutelwerk, The Single Screen, biedt inzicht in de reeks performances die Joëlle Tuerlinckx en haar 'That's it!'-team van 2015 tot 2018 presenteerden in het wereldberoemde museum Dia Beacon (VS), op uitnodiging van Jessica Morgan (Nathalie de Gunzberg Director, Dia Art Foundation). Op een conceptuele en humoristische manier confronteert de kunstenaar de ervaring van tijd en ruimte in een museum met die van een bioscoop. Op het scherm breidt de ruimte zich uit, stroomt over, ontvouwt zijn onderwerpen, dubbel en meervoudig.

​

The Single Screen is een actie-film, uiterst sonoor, gefilmd met twee camera’s. Het is te beschouwen als een performatief werk 'een Lezing over een werk' en 'door de kunstenaar zelf'. Beginnend met een enorme hoeveelheid beeldmateriaal, mengt de originele versie van The Single Screen vele uren aan live-opnamen. Halverwege tussen een documentaire en een fictiefilm, waarvan het de codes gebruikt (muziek, voice-over toegevoegd tijdens de montage ...), rapporteert het in de vorm van fragmenten de chronologie van de feiten die zijn geregistreerd van 2015 tot 2018: de 123+1 STUDIES

That's it! Dia:Beacon, een serie gechoreografeerde momenten ontworpen voor de werken van de kunstenaars van de Dia Foundation (de meesten van hen mannelijke, witte Amerikanen), gestaged en gefilmd in de Dia Beacon-ruimte, niet ver van New York. (THAT'S IT! is de workshop op het podium, en That's it! Dia:Beacon is de nieuwste versie).

​

Elke nieuwe presentatie zal een gelegenheid zijn om een of ander deel, scène of sequentie te onthullen. De inaugurele vertoning, waarvan The Single Screen 2022.05.01 de wereldpremière is, begint laat in de middag op zondag 1 mei in Bozar in Brussel (17.30 uur). De sessie eindigt met een kort performatief moment. Een bonus aan het einde van de sessie biedt een overzicht van de aankomende versies, met een preview van belangrijke bewegingen zoals STUDIES On Kawara, Sol LeWitt, Fred Sandback, Blinky Palermo.

​

The Single Screen, vergezeld van een programma voor het publiek, is een Audio- en Visuals Days - Journal de jours-film die kan worden bekeken als een muziekstuk, gevolgd als een roman, gelezen als een opera of thuis gevolgd als een aflevering van een tv-show. In zekere zin is The Single Screen allesbehalve een klassieke film.

​

De versie van 1 mei van The Single Screen is een begin, een langzame voortgang in mijn eigen brein (JT, notities over mijn tentoonstellingen, 1993), het performatieve werk dat niet ophoudt te beginnen. (...) Het gordijn blijft open, de lichten blijven aan, de band stopt nooit met spelen, het instrument blijft voortdurend gestemd, wandelaars blijven vooruit bewegen, kijkers worden continu bekeken. Het kunstwerk duurt, gedurende lange tijd, altijd, als een gefilmde opname. (act 7, THAT'S IT! Tate, Veemtheater, Stuk, Kaaitheater 2015)